پنج شنبه 29 شهريور 1397 - 2018 سپتامبر 20 - 10 محرم 1440
Delicious facebook RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 51135

خودكشي از ترس مرگ!

ايا شما دغدغه تربيت فرزندتان را داريد؟ آيا اين نگراني روز به روز بيشتر مي شود؟ آيا آنقدر اين ترس در شما جدي و بزرگ شده كه تصميم گرفته ايد بچه دار نشويد؟ فکر میکنید علی رغم انجام دادن وظایف تان ممکن است خداوند خدایی خودش را دریغ کند؟

بدون شك شيطان هر كسي را به وسيله ویژگیهای خود او گمراه مي كند تا به نتيجه دلخواهش برسد. آدم هايي كه زمينه معنوي دارند و نقطه قوت وجودشان همين زمينه معنوي است بايد مراقب باشند كه اين نقطه قوت براي آنها تبديل به زمين بازي شيطان نشود. فرزند دار شدن يعني تحكيم خانواده و بالاتر بردن عيار خانواده كه محبوب ترين بنا نزد خداوند است. با تولد فرزندان  بناي خانواده آرامش و تحكيم بيشتري پيدا ميكند. آدم هايي كه دغدغه تربيت ديني و اخلاقي فرزند نیامده  خود را دارند اتفاقا اصل دغدغه حکایت از خوبي آنها مي كند، اما عيب كار اينجاست كه اين افراد به نگراني  خود به طرز مبالغه آميزي بهاء مي دهند تا آنجا كه عطاي بچه دار شدن را به لقاي آن مي بخشند. در واقع از زمینه و مقدمات يك نگراني درست و الهي به يك نتيجه غيرالهي و دور از رضايت خداوند متعال رسيده اند. به آنها بايد گفت كه هيچ عاقلي از ترس مرگ خود كشي نمي كند! وقتي در جاده اي حركت مي كنيد و احتمال تصادف و خطر مي دهيد معني اش اين نيست كه از حركت متوقف شويد، بلكه بايد عوامل و دلايلي كه منجر به تصادف مي شود را از سر راه برداشت. به جاي ترس از حركت و توقف بايد  خطرها را شناخت و برطرف كرد. 

 در روايات آمده كه پدر  در خانواده نقش پيامبر در امت را دارد. اينجا سوالي مطرح مي شود كه آيا پيامبران از ترس اينكه نتوانند رسالت پيامبري خود را به انجام برسانند و به هدف مورد نظر برسند از پيامبري دست بر ميداشتند؟ وآيا از خدا عذر خواهي مي كردند كه چون ممكن است ما به هدف هاي بزرگ رسالت خود نرسيم سمت پيامبري را نمی پذیریم؟ اين در حالي است كه به تعبير قرآن مجيد پيامبران در چنين شرايطي كوشا تر و حريص تر مي شدند.

در واقع والدين وظيفه دارند  سهم پدري و مادري خود را به میدان بیاورند. حالا آيا اينكه فرزندان مي توانند بهره كافي را از آن سهم  بردارند يا نه در محدوده تكاليف والدين نيست. پدر ومادري كه دغدغه تربيت ديني فرزند خود را دارد، كسي است كه سعي ميكند به وظايف ديني خود  در راستاي تربيت فرزندش عمل كند اما آيا الزاما هدف او تامين ميشود یا نه؟ باید گفت بذر تربیت را تنها خداست که به جوانه و ثمر می رساند و شكي در این نيست كه لزوما همه والدين حتی بعضی از اولیاء امكان دارد به هدف متعالي خودشان در تربیت فرزند نرسند. همانطور كه پيامبران به همه اهداف خودشان از نظر هدایت جامعه نرسيدند. قطعا اين كم كاري از پيامبران نبوده چون آنها با همه ظرفيت خود عمل مي كردند و همه پيمانه  وظيفه خود را پر مي كردند. مثالش را هم كه همه ميدانند. حضرت نوح در مورد پسرشان، آيا می توانیم ادعا کنیم حضرت نوح كوتاهي كرده است؟

جا دارد اشاره كنيم دلیل اصلی که والدين را بيش از اندازه درگير اين تصور ذهني ميكند گویا اين است كه  فكر ميكنند مالك فرزندانشان هستند و بهشت و جهنم آنها در اختیار والدین است؛ در حالي كه بايد بدانيم ما فقط امانت داريم و نسبت به اين امانت بايد به وظيفه خود درست عمل كنيم همین.

 اين كه بعضی مي گويند از ترس و نگراني تربيت بچه دار نمي شويم  در واقع سوءظن به خدا است. به نظر می رسد چنین کسانی ربوبیت خدای متعال را باور ندارند و فکر میکنند علی رغم انجام دادن وظایفشان ممکن است خداوند خدایی خودش را دریغ کند.

همانطور كه در زمینه مسايل اقتصادي هم  روایت داریم که اگر كسي از ترس معيشت و مخارج زندگي ازدواج نكند به خدا سوء ظن دارد.اين انسان، مومن واقعي به خدا نيست. ضمن اينكه در اين مسير به تعبير قرآن  والذين جاهدو فينا لنهدينهم سبلنا. آنهايي كه در راه ما تلاش ميكنند راه ها را به آنها نشان خواهيم داد. اين نگراني اگرچه به جا است ولی اگر از حد بگذرد ديگر الهي نيست.

                

 


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :
دعای فرج